Estetik Ameliyat Memnuniyetsizine Ücret İadesi Şoku: Yargıtay Kararı

Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, estetik operasyonların sonuç odaklı bir yükümlülük doğurduğunu belirterek, estetik işlemlerde ortaya çıkan memnuniyet eksikliğinin “ayıplı eser” sorumluluğunu gündeme getirebileceğini ifade ediyor. Yargıtay, estetik ameliyatlar sonrası elde edilen net sonuçların hastanın talep ettiği kaliteyle örtüşmemesi halinde ücret iadesinin haklı görülebileceğine vurgu yapıyor.

Yargıtay kararında; estetik ameliyatların yalnızca özenli davranış gerektiren bir hizmet olmadığını, aynı zamanda istenen sonucun sağlanması gerektiğini ve bunun da bir borç olarak kabul edildiğini belirtiyor. Bu çerçevede, ameliyatla elde edilen sonucun hasta açısından beklenen düzeye ulaşmaması durumunda, işlemin ayıplanabilir bir eser olarak değerlendirilebileceği ifade ediliyor.

Olay Ankara’da özel bir hastanede yaşandı. F.S. adı verilen hasta, burun estetiği ameliye sonrası eğrilik ve koku kaybı şikayetleriyle ücret iadesi talebinde bulundu. Başlangıçta tüketici hakem Heyeti bu talebi kabul etti; ancak hastane karara itiraz etti. Ankara 6. Tüketici Mahkemesi, bilirkişi raporuna dayanarak tıbbi kusurun olmadığını ve iade kararının iptalini gerektiğini bildirdi. Bu karar, adalet bakanlığının kanun yararına temyiz talebiyle bir kez daha incelendi.

Kanun yararına temyiz gerekçesinde; estetik operasyonların Borçlar Kanunu kapsamında eser sözleşmesi olarak nitelendirildiği; bu tür sözleşmelerde hastanın sadece tedavi değil, aynı zamanda sonuç taahhüdünün de söz konusu olduğu savunuldu. Yargıtay, benzer yaklaşımı benimseyerek estetik işlemlerde hastanın memnuniyetsizliğinin hekimin sorumluluğunu doğurabileceğine karar verdi. Ayrıca bilirkişi raporunda estetik cerrahın yer almaması gibi eksikliklerin raporun geçerliliğini zayıflattığına işaret edildi. Bu nedenle yerel mahkeme kararı bozuldu ve karar Adalet Bakanlığı’na bildirildi.

Bu gelişmeler, estetik ameliyatlarda elde edilmesi beklenen sonucun, işlem sözleşmesi bağlamında değerlendirilmesi gerektiğini ve hasta memnuniyetsizliğinin telafi sorumluluğunu doğurabileceğini göstermektedir. Aynı zamanda mahkeme sürecindeki bilirkişi eksikliği ve raporun geçerliliği konusundaki uyarılar da, benzeri vakalarda kararların nasıl şekilleneceğine dair önemli bir içtihat oluşturmaktadır.